ยังจำกันได้ไหม? ..สิ่งที่มีความหมาย

สิ่งใดมองไม่เห็น, หรือนั่นเป็นเพราะมันไม่มีอยู่?
สิ่งใดเราเก็บซ่อนไว้ในความทรงจำ, หมายความว่าคงอยู่อย่างนั้นได้ตลอดไป
ทุกยามเย็นย่ำ ผู้คนต่างร่ำรอทุรนทุราย

ดวงจันทร์กลับเร้นกาย ...มิได้ปรากฏตัว

ความสุขเป็นบางสิ่งที่กำลังเดินทางมา ขณะที่ความเศร้าดักซุ่มรอท่าอยู่นานแล้ว


ชีวิตคนเรา ..ก็คงวนเวียนอยู่กับวัฏจักรหรือวงจรนี้ เราต่างเก็บและถนอมความทรงจำทีดีไว้..เพื่อให้อยู่กับเราไปแสนนาน
เพื่อปลอบโยนค่ำคืนอันบอบช้ำ,เดียวดาย ในวันที่พายุร้ายพาดผ่าน
กับสิ่งที่จับต้องไม่ได้เหล่านั้น มีเวลาที่มาถึง ..และมีเวลาที่จากไป ไม่มีอะไรที่เป็นของเราโดยจริงแท้

..เมื่อใดที่กูมีความสุข ..ความทุกข์มักจะเดินตามหลังมาอย่างช้าช้า,เสมอ
ทำไม..กูจึงอยากเก็บความสุขไว้ให้นานตลอดกาลเวลา คงด้วยเหตุผลที่ว่า..
ไม่ว่าสักกี่ครา ..เมื่อความทุกข์ก้าวผ่านข้ามมา กูจะต้องเข้มแข็งพอ
เราจะพยายามเปิดใจ ..และพร้อมจะยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ว่า - ธรรมดาของชีวิต 

 ไม่ว่าโลกนี้จะมีดวงจันทร์มากมายสักกี่ดวง
.... สำหรับกู ....
มีดวงจันทร์ เพียงดวงเดียว

" ผู้ชายที่หลงรักดวงจันทร์ "

      ........

เห็นเทอมีความสุข ฉันก็พอใจ

ถึงจะไม่ถูกแบ่งสุขนั้นมาก็ตาม

ฉันจึงพยาม ทำใจ ทำใจ แล้วทำใจ
 ถึงอยากจะ"เหมือนเดิม" แต่ฉันทำไม่ไหว...

ฉันจึงต้อง..

หนี หนี สุดฟ้าไกล ฉันจึงหลบเธอไป

จะไม่มีวันที่หาฉัน...เจอได้

รู้ รู้กันอยู่ ว่าเทอไม่หั้ยฉันไป...และฉันก็ไม่อยากไป

แต่ก็ไม่มีทางที่ฉันจะพบเทอได้....เพราะฉันทำไม่ได้จิงๆ